Περὶ τοῦ πληθυντικοῦ εὐγενείας. Ισόπεδη οικειότητα, Χρήστος Γιανναράς.


Περὶ τοῦ πληθυντικοῦ εὐγενείας.
Ισόπεδη οικειότητα

Χρήστος Γιανναράς
(«Καθημερινή», 5 Σεπτ. 1999)

O Μάνος Χατζιδάκις εξοργιζόταν φανερά αν κάποιος συνομιλητής του, δίχως προϋπάρχουσα οικειότητα, αλλά κατά τη μόδα των τελευταίων είκοσι πέντε χρόνων, τον αποκαλούσε «Μάνο» και του μιλούσε στον ενικό. Έμπειρος όσο ελάχιστοι της ελληνικής παράδοσης και του λαϊκού της ήθους, ο Χατζιδάκις γνώριζε ότι ο πληθυντικός στις διαπροσωπικές σχέσεις είναι άγνωστος στον ελληνικό προφορικό λόγο, είναι στοιχείο δάνειο από ξένες γλώσσες και κοινωνίες. Είχε όμως και τη διάκριση να διαβλέπει ότι ο ενικός των ημερών μας δεν φιλοδοξούσε επιστροφή στην ελληνικότητα. Ήταν (και είναι) επίσης απομίμηση αλλότριου ήθους και επιπλέον υπηρετική ενός εγχώριου σκόπιμου λαϊκισμού.

Την ελληνικότητα, αν αυτή μας ενδιαφέρει, την εκφράζει το ήθος της επικοινωνίας, όχι οπωσδήποτε ο γλωσσικός τύπος. Μπορεί ο ξενόφερτος πληθυντικός να διασώζει τις προϋποθέσεις του αθλήματος προσωπικής σχέσης που ήταν κάποτε ο στόχος της ελληνικής εκφραστικής, ενώ ο ελληνογενής ενικός να καταργεί ουσιαστικά τη διαλογική αμεσότητα, να αναιρεί το σεβασμό της προσωπικής ετερότητας. Το αμερικανικό τηλεοπτικό πρότυπο («σε ακούμε Μάικ» – «τι νέα έχει η Τζίλντα») κραυγάζει την τεχνητή προσπάθεια να κάνει δήθεν οικείους στο κοινό τους μεταδότες της πληροφορίας, για να γίνει συναισθηματικά γοητευτικότερη η μετάδοση, άρα πρόξενος κέρδους θεαματικότητας.

Ο ενικός στην Ελλάδα σώζει τη γνησιότητα της αυθορμησίας όταν εκφράζει μακρούς εθισμούς στην αμεσότητα των προσωπικών σχέσεων, στην οικειότητα της μικρής κοινότητας. Αυτή η οικειότητα και αμεσότητα δεν υπάρχει στις πολυάνθρωπες και απρόσωπες αστικές συνοικήσεις, θα ήταν ψευτιά και επίπλαστη επικοινωνία η διατήρηση του ενικού δίχως βιωματικό αντίκρισμα προσωπικής σχέσης. Το λαϊκό αισθητήριο αφομοίωσε ταχύτατα και οργανικά τον ξενόφερτο πληθυντικό για να διαβαθμίσει ακριβώς την αλήθεια της σχέσης, να αντισταθεί στην ισοπέδωση της εκφραστικής. Κατά τούτο ο πληθυντικός είναι από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ελληνοποίησης ενός δάνειου στοιχείου – ο λαός προσέλαβε τον πληθυντικό όχι για να υποτάξει την εκφραστική του σε μιαν αλλοτριωτική απομίμηση, αλλά για να προστατεύσει το πραγματικό βιωματικό της φορτίο. Όταν η χρήση του πληθυντικού είναι μόνο μίμηση και προσποίηση «πρωτευουσιάνικης» συμπεριφοράς εκεί που ακόμα κυριαρχούν οι εθισμοί της αμεσότητας, το αποτέλεσμα γίνεται κωμικό για το κοινό αίσθημα, αφορμή ειρωνείας και γέλιου.

«II faut des rites», λέει στον Μικρό Πρίγκιπα η αλεπού μέσα από το απαράμιλλο συμβολικό παραμύθι του Antoine de Saint-Exupery. Μας χρειάζονται οι τύποι για να εκφράσουμε την πραγματικότητα της βιωματικής εμπειρίας, να συγκροτήσουμε σχέσεις κοινωνίας της ζωής. Το θαύμα της γλώσσας είναι ότι λειτουργεί συμβολικά – τα αντικειμενικά και ουδέτερα σημαίνοντα γίνονται «σύμβολα» (συν-βάλλουν, βάζουν μαζί, συντονίζουν την ετερότητα) των προσωπικών εμπειριών. Το πρωτεύον είναι η πραγματικότητα της εμπειρίας, η αλήθεια των σχέσεων κοινωνίας, ενώ τα σύμβολα είναι πάντοτε συμβατικά, τα προσλαμβάνουμε ή τα απορρίπτουμε προκειμένου να πετύχουμε πληρέστερη εκφραστική, αμεσότερη σχέση.

Όταν τα σύμβολα, οι τύποι, οι τρόποι της εκφραστικής υπηρετούν την αλήθεια και γνησιότητα της σχέσης, είναι πολύτιμο όχημα ζωής, απαιτούν το σεβασμό που επιβάλλει η ιερότητα της ζωής ως σχέσης. Αντίθετα, όταν η γλώσσα δεν θέλει να συστήσει σχέση, να δηλώσει αλήθεια, όταν υποτάσσεται σε χρηστικές αποκλειστικά σκοπιμότητες συμβατικής συνεννόησης ή σε στόχους εξουσιαστικής επιβολής (ψυχολογικής υποταγής του αποδέκτη των σημαινόντων σε πλασματικά σημαινόμενα), τότε ψευτίζει ή ίδια η ζωή με τίμημα την ανθρωπιά, τον αυτοσεβασμό μας.

Η ελληνική κοινωνία, μετά τη δικτατορία, είδε νεόκοπους πολιτικούς συγκεκριμένης αριστεροφανούς παράταξης να απευθύνονται στους πάντες στον ενικό: Ήθελαν να επιδείξουν ότι αυτοί βρίσκονται «κοντά στο λαό» αρνούνται τύπους και κώδικες καθωσπρεπισμού που συντηρούν ταξικές διαφοροποιήσεις. Τον ενικό τον συνόδευε η λαϊκότροπη εμφάνιση: η αποβολή του λαιμοδέτη, οι αρειμάνιοι μύστακες, μια φτιαχτή γλώσσα δήθεν λαϊκή που ο λαός ποτέ δεν την είχε μιλήσει – χιλιοσχολιασμένα συμπτώματα λαϊκισμού που τα περιόρισε δραστικά η ανάληψη της εξουσίας, η ηδονή της εισόδου στο star system.

Όμως, από την πρώτη εκείνη κατακλυσμική έκρηξη ο λαϊκισμός απέκτησε αμετακίνητα ερείσματα, κυρίως στα λεγόμενα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Συνδυάστηκε με τη διεθνοποιημένη αμερικάνικη μόδα τεχνητής απλούστευσης της γλώσσας και της συμπεριφοράς – μιας ισόπεδης χαζοχαρούμενης οικειότητας προς όλους και για όλα, με επιδεικτικά ατημέλητη εκφραστική. Στα τηλεοπτικά κανάλια οι ανταποκριτές (σεβαστά ονόματα της δημοσιογραφίας ή λευκασμένοι στην έρευνα επαγγελματίες) είναι τα «φιλαράκια» των παρουσιαστών («γεια σου, Άλκη» – «τι μαθαίνεις, Νατάσα;») και πρέπει να προσποιούνται ότι μας μεταφέρουν την είδηση με την «απλότητα» της γειτόνισσας που κοινοποιεί τα συμβάντα της γειτονιάς.

Ο λαός εξακολουθεί να μιλάει (όπως μιλούσε επί αιώνες) για τον κυρ-Γιάννη και την κυρα-Μαρία, όμως για τα κανάλια τέτοιες κοινωνικές προσαγορεύσεις είναι άχρηστες, ίσως και βλαπτικές της «προόδου»: Ακόμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (σύμβολο της ανώτατης κοινωνικής και πολιτικής αρχής) προσονομάζεται με το «χαϊδευτικό» Κωστής, δίχως τον τίτλο κυριότητας που απονέμει πάντοτε η λαϊκή εκφραστική στον κάθε ενήλικα μέτοχο κοινωνικής ευθύνης. Όσο για τα στελέχη του δημόσιου βίου, υπουργούς, προέδρους ανώτατων δικαστηρίων, διοικητές Τραπεζών, διευθυντές εφημερίδων, ούτε διανοείται τηλεπαρουσιαστής να τους αποκαλέσει «κυρίους», εκφέρονται όλοι με τις απλουστεύσεις των ονομάτων του ιδιωτικού, άκρας οικειότητας συγχρωτισμού: ο Βαγγέλης Ταδόπουλος και η Ρούλα Δεινακάκη, ο Γιάννος και ο Θέμος, η Σου και η Ντόρα. Η γλώσσα της τηλεόρασης εξαρθρώνει κάθε αίσθηση κοινωνικής ιεραρχίας, κάθε συμβολική λειτουργία διάκρισης των αποστάσεων που προϋποθέτει η ίδια η δυναμική της σχέσης.

Ανθυπολεπτομέρειες καθωσπρεπισμού «των οικιών ημών εμπιπραμένων», ίσως αντιτάξει ο αναγνώστης. Πιθανόν να του διαφεύγει ότι πολύ συχνά η διαστροφή του ήθους συμπεριφοράς που υπηρετούν οι τύποι έχει κοινωνικές και πολιτικές (στη λειτουργία των θεσμών) επιπτώσεις ασύγκριτα δραστικότερες από πολλά νομοθετήματα ή οργανωτικές μεταρρυθμίσεις.

Στίγμα πολιτικής διαφοράς

Χρήστος Γιανναράς
(«Καθημερινή», 1 Αυγ. 2004)

Όμως, ακόμα και η ολοφάνερη διαφορά ποιότητας της κρατικής τηλεόρασης και ραδιοφωνίας δεν λειτουργεί οπωσδήποτε ως «στίγμα» –καθολικά αναγνωρίσιμο, με χαρακτήρα «συμβόλου»– πολιτικής ιδιαιτερότητας μιας κυβέρνησης. Tέτοια δυναμική θα μπορούσε να την έχει κάποια επιμέρους λεπτομέρεια: Aν, λ.χ., με κυβερνητική εντολή, οι τηλεπαρουσιάστριες και τηλεπαρουσιαστές των κρατικών καναλιών, στις μεταξύ τους προσφωνήσεις, καταργούσαν τον ενικό της επίπλαστης «οικειότητας» που επέβαλε ο ισοπεδωτικός λαϊκισμός στην πασοκική εικοσαετία. Nα εξαλειφθούν αυτά τα φτηνιάρικα: «σε ακούμε Γιώργο» – «ναι Mαρία» – «τι μαθαίνεις Περικλή» – «καλησπέρα από το Mπάκιγχαμ, Γωγώ»!

H κατάργηση του τηλεοπτικού ενικού, ναι, θα καθιέρωνε στίγμα πολιτικής διαφοράς. Θα δήλωνε, έμμεσα αλλά σαφώς, ότι ο ισοπεδωτικός λαϊκισμός δεν συνιστά «αξία» για την καινούργια κυβέρνηση, τώρα επιζητείται ο σεβασμός κοινωνικών οριοθετήσεων της σχέσης, η αναγνώριση ιεραρχήσεων στην άσκηση του δημοσιογραφικού (και κάθε άλλου) επαγγέλματος. Tώρα τα πρόσωπα κρατικών λειτουργών που προβάλλονται στη δημοσιότητα, ξέρουν (και δηλώνουν έμπρακτα) ότι η αληθινή ανθρώπινη οικειότητα κερδίζεται με την πειθάρχηση στη γλώσσα και στη συμπεριφορά με τις οποίες η ανθρώπινη καλλιέργεια οριοθετεί και οικοδομεί την αμοιβαία εκτίμηση, την πραγματική σχέση.

«Il faut des rites», διδάσκει η αλεπού τον Mικρό Πρίγκηπα: ακόμα και η εκρηκτική αυθορμησία του έρωτα χρειάζεται τους εθιμικούς κανόνες ή κώδικες σημαινόντων, γιατί αυτοί συγκροτούν την πράξη της σχέσης. Σίγουρα, ο αυθόρμητος ενικός της ανεπιτήδευτης αμεσότητας του απλού ανθρώπου έχει μιαν αληθινή εγκαρδιότητα, αλλά αυτήν την εξασφαλίζει η ειλικρίνεια, όχι η ψευτιά της επιτήδευσης ότι γίναμε όλοι «σύντροφοι» τώρα που είναι «ο λαός στην εξουσία»!

Φειδίας Μπουρλᾶς http://www.facebook.com/groups. ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΩ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

 

Advertisements
Posted in Uncategorized

ΚΑΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Ν’ ΑΛΛΑΖΕΙ! ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΝΗΣΤΕΥΕΙ!!!


ΚΑΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Ν’ ΑΛΛΑΖΕΙ! ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΝΗΣΤΕΥΕΙ!!!

Έγραφα προ ημερών, για το ελπιδοφόρο μήνυμα της προσέλευσης κάθε γενιάς Ελλήνων, από τους μικρότερους μέχρι τους μεγαλύτερους, στα Ορθόδοξα Μοναστήρια. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα, που συμβαίνει στην εποχή μας, ίσως ακόμα πιο ελπιδοφόρο: Η τήρηση της (δύσκολης) νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής από όλο και περισσότερο κόσμο!
Όχι, δεν υπερβάλω καθόλου! Το ζω και το βλέπω καθημερινά, όπως και πολλοί ακόμα συμπολίτες μας: Άνθρωποι κοντά, αλλά και μακριά από την Εκκλησία, προσπαθούν σκληρά και αγωνίζονται να νηστέψουν, ενώ τα προηγούμενα χρόνια ούτε που σκέφτονταν να κάνουν κάτι τέτοιο!
Για παράδειγμα: Γνωστός μου που τα κορόιδευε όλα αυτά μέχρι πέρυσι (!), αποφάσισε να νηστέψει καταρχήν το κρέας, «αν και δεν θ’ αντέξω», όπως μου ομολόγησε την Καθαρά Δευτέρα.

Ε λοιπόν, όχι μόνο άντεξε, αλλά περιχαρής προχθές μου τηλεφώνησε για να μου πει ότι τηρεί κατά γράμμα τη νηστεία, καταλύοντας μόνο λάδι τις ημέρες που επιτρέπεται! Μάλιστα, αισθανόταν ιδιαίτερα χαρούμενος που πέτυχε τη μικρή αυτή νίκη εναντίον του θελήματός του και του άκρατου υλισμού που χαρακτηρίζει την εποχή μας!

Γιατί, ας μην γελιόμαστε, αυτά τα δύο παλεύουμε να νικήσουμε με τη νηστεία: Πρώτα και κύρια, το «εγώ» μας. «Εγώ θα νηστέψω, επειδή το λένε οι παπάδες; Είσαι με τα καλά σου;», ακούγεται το πρώτο (αντιδραστικό) επιχείρημα από κάποιον κοσμικό. «Να νηστέψω; Πού ζεις, στο Μεσαίωνα;», έρχεται ευθύς αμέσως και η δεύτερη δικαιολογία, με την «προοδευτική» της σάλτσα, μιας και προφανώς η θεοποίηση της ύλης είναι…μεγάλο επίτευγμα για τον σύγχρονο άνθρωπο!
Όταν λοιπόν παλέψουμε και νικήσουμε τα παραπάνω, θα κάνουμε όπως ο άλλος φίλος μου ο Κ., που τηρεί ευλαβώς όχι απλά τη νηστεία, αλλά και τα λεγόμενα τριήμερα (πλήρης αποχή από κάθε φαγητό από Κυριακή βράδυ μέχρι την Θεία Λειτουργία της Προηγιασμένης κάθε Τετάρτη)! Και όπως μου εξήγησε, δεν είναι μόνος του σε αυτή την προσπάθεια, αφού κάθε φορά η Εκκλησία είναι γεμάτη από κόσμο και ιδιαίτερα από νέους, οικογενειάρχες και ανθρώπους με υποχρεώσεις που δεν έβαλαν τίποτα στο στόμα τους ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΗΜΕΡΕΣ, προκειμένου να κοινωνήσουν!!!
Υπάρχουν όμως και κάποιοι – δυστυχώς και Χριστιανοί – που υποτιμούν τη νηστεία των τροφών: Λένε πως δεν έχει σημασία αυτό, αλλά να νηστεύουμε τα πάθη μας κλπ. Πόσο λάθος κάνουν! Όταν κάποιος καταφέρει να τιθασεύσει το πάθος του φαγητού – που συνοδεύεται κι από ένα σωρό άλλα πάθη, όπως εξήγησα παραπάνω – θα περιορίσει ή και εξαφανίσει τα υπόλοιπα πάθη του! Θα έχει πάρει θάρρος από τη μικρή αυτή νίκη εναντίον της ύλης, οπότε θα αγωνιστεί με μεγαλύτερο πείσμα και για τα υπόλοιπα! Ας μην συμπεριφέρονται λοιπόν κάποιοι «ειδήμονες» όπως οι Φαρισαίοι, τους οποίους ο ίδιος ο Χριστός κατακεραύνωσε λέγοντας στον λαό όταν νηστεύει να μη γίνεται σκυνθρωπός και κατακρίνων τους πάντες «ώσπερ οι υποκριταί»!
Τα ωφέλη της νηστείας, λοιπόν, δεν είναι μόνο σωματικά, αλλά κυρίως πνευματικά! Κι αυτό το ξέρουν καλά, όσοι νηστεύουν, έστω και για πρώτη φορά φέτος!
Υ.Γ. Καθόλου τυχαία, η δημοφιλέστερη ανάρτηση του ΕΛΛΑΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ εδώ και 2 εβδομάδες είναι οι νηστίσιμες συνταγές του Αγίου Όρους!Είπαμε, ο κόσμος νηστεύει κι επιστρέφει σιγά – σιγά στην Ορθόδοξη Εκκλησία…!
Στη φωτογραφία: Τράπεζα στο Άγιον Όρος        
Posted in Uncategorized

SUN TZU-Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ


SUN TZU-Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Posted in Uncategorized

ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ


ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Posted in Uncategorized

Κάρτα του Πολίτη – Εισιτήριο χωρίς επιστροφή;


Κάρτα του Πολίτη – Εισιτήριο χωρίς επιστροφή; Ἕνα βιβλίο ποὺ ἀξίζει νὰ τὸ διαβάσουμε ὅλοι. Κλίκ στὸν τίτλο:

Κάρτα του Πολίτη – Εισιτήριο χωρίς επιστροφή

Posted in Uncategorized

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ


Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

Το κλειδί δια την κατανόησιν της μεταβολής της Ορθοδόξου Καθολικής Παραδόσεως
από παρανόμου εις νόμιμον θρησκείαν και κατόπιν εις επίσημον Εκκλησίαν, έγκειται εις το
γεγονός, ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διεπίστωσε, ότι δεν είχε απέναντί της απλώς μίαν
επί πλέον μορφήν θρησκείας ή φιλοσοφίας, αλλά μίαν καλώς οργανωμένην Εταιρίαν
Νευρολογικών   Κλινικών,   αι   οποίαι   εθεράπευον   την   νόσον   της   θρησκείας   και   την
αναζητούσαν   την   ευδαιμονίαν   ασθένειαν   της   ανθρωπότητος   και   έτσι   παρήγον
φυσιολογικούς πολίτας με ανιδιοτελή αγάπην, αφιερωμένους εις την ριζικήν θεραπείαν των
προσωπικών τους και των κοινωνικών νοσημάτων. Η σχέσις που ανεπτύχθη μεταξύ
Εκκλησίας και Πολιτείας, ήτο ακριβώς αντίστοιχος προς την σχέσιν μεταξύ Κράτους και
συγχρόνου Ιατρικής.

Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης
• [ Πρώτη δημοσίευση από τήν Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, Αγίου Όρους, στόν τόμο
«Ορθοδοξία, Ελληνισμός, πορεία στην 3η χιλιετηρίδα» 1966, σελ. 67-87 ]

http://www.romanity.org

Posted in Uncategorized

ΣΚΕΨΕΙΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΝ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΤΗΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΕΝΔΕΙΑΣ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ.


ΣΚΕΨΕΙΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΝ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΤΗΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΕΝΔΕΙΑΣ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Χωρὶς νὰ ἐπιθυμῶμε νὰ ἐγκύψωμε εἰς τὰ αἴτια τῆς κρίσεως τὴν ὁποίαν διέρχεται ἡ χώρα εἴμεθα ἐκ τῶν πραγμάτων ὑποχρεωμένοι νὰ ἐπισημάνωμε πράγματα, διότι πολλὰ καὶ χρήσιμα ἔχουν εἰπωθεῖ, φρονοῦμε ὅμως ὅτι πτυχαί τινες τοῦ πράγματος δὲν ἀνεφέρθησαν, ἤ τοὐλάχιστον ἐν μέσῳ τοῦ γενικοῦ καὶ ἀδιακόπου θορύβου ἴσως δὲν ὑπέκυψαν εἰς τὴν παρατήρησιν τοῦ κοινοῦ καὶ τοῦ ἁπλοῦ πολίτου. Καὶ τοῦτο διότι εἶναι εὐκοπώτερον νὰ ἀντιμετωπισθῇ κατάστασις καὶ νὰ καταβληθῇ τοιαύτη προσπάθεια, ὅταν ἔχουσι διαγραφῇ καὶ ἀναλυθῇ τὰ αἴτια καὶ προδιαγραφῇ οἱ στόχοι.

Καταφανῶς, κατὰ τὴν ταπεινὴν ἡμῶν γνώμην, μετὰ τῆς ὁποίας φρονοῦμεν ὅτι συμφωνεῖ ἡ πλειονότης τῶν σκεπτομένων Ἑλλήνων, ἡ ἐπελθοῦσα ὡς λαῖλαψ οἰκονομικὴ κρίσις ἐσχεδιάσθη εἰς κέντρα ἐξουσίας καὶ δὲν προέκυψεν ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχεν. Εἰς τὰ τέλη τοῦ προαπελθόντος κ΄ αἰῶνος ἡ πολιτειακὴ μεταβολὴ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἔφερεν εἰς τὸ προσκήνιον τὰ κόμματα τὰ ὁποία οὔ μόνον δὲν ἐφρόντισαν διὰ τὴν ἐξύψωσιν τοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ ἔθνους, ἀλλ᾿ ἀπεναντίας ἠργάσθησαν φιλοπόνως καὶ ἀόκνως διὰ τὴν καταβαράθρωσίν του. Ἡ παιδεία ἀποτελεῖ τὸ πρῶτον θῦμα, διὰ τῆς σταθηρᾶς ὑποβαθμίσεως τῆς ὁποίας ἐπετεύχθη τὸ κυριότερον, νὰ στερηθῇ ὁ λαὸς τοῦ μέσου καὶ τοῦ τρόπου σκέψεως, νὰ μεταβληθῇ βαθμηδὸν εἰς συρφετὸν καὶ ἀγέλην χαμερπῶν, σιτοδιαίτων, ἐξηρτημένων ἐκ τῆς κοιλίας καὶ μόνον ἀτόμων καὶ οὔ προσώπων, ἄνευ ἀνωτέρας συνειδήσεως, δίχα ἐπιγνώσεως καὶ ἀναζητήσεως τοῦ λόγου καὶ τοῦ σκοποῦ τῆς ὑπάρξεως εἰς τὴν ζωήν.

Τὸ κομματοκρατούμενον κράτος ἐχρησιμοποιήθη διὰ τοῦ ἐλέγχου καὶ τῆς χρηματοδοτήσεως τῶν κομμάτων ἀπὸ κέντρα ἐξουσίας, διὰ τὴν, μετὰ τὴν πνευματικὴν καὶ ὑλικὴν αὐτοῦ ὑποδούλωσιν, χειραγώγησιν τοῦ λαοῦ, μὲ τελικὸν στόχον τὴν ὑφαρπαγὴν ἀφ᾿ ἑνὸς τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου τὴν προσαγωγήν του, ὡς σφαγίου θηράματος, θυσίαν εἰς τὴν Νέαν Τάξιν καὶ τὴν παγκόσμιον διακυβέρνησιν ( neοu world order).

Ἐὰν εἰς τὸν Ἀραβικὸν κόσμον τὰ μέσα πρὸς ὑποδούλωσιν ἠκολούθησαν καὶ ἀκολουθοῦν τὴν παραδοσιακὴν ὁδὸν τῆς διὰ τῶν ὅπλων ἐπιβολῆς, εἰς τὸν πολιτισμένον κατὰ τὰ ἄλλα κόσμον ἡ μέθοδος πλέον ἔχει ἐξευγενισθεῖ. Ἡ πλύσις ἐγκεφάλου διὰ τῶν μέσων ἐνημερώσεως μετὰ τὴν προηγηθεῖσαν ἄμβλυνσιν τῶν συνειδήσεων διὰ τῆς ὑποβαθμίσεως τοῦ ἐπιπέδου τῆς παιδείας καὶ τῆς ἠθικῆς διὰ τῶν θεατρικῶν, κινηματογραφικῶν τηλεοπτικῶν καὶ ἄλλων θεαμάτων, ἡ πλύσις ἐγκεφάλου, ἐπαναλαμβάνομεν, ἀποτελεῖ τὸ μέσον τῆς ἀναιμάκτου ἐπιβολῆς τῆς θελήσεως τῶν κέντρων τούτων μὲ πολλαπλὰ μάλιστα πλεονεκτήματα, τὸ κυριότερον τῶν ὁποίων εἶναι ἡ στέρρησις τῆς δυνατότητος τοῦ θύματος νὰ κατανοήσ τὴν κατάστασιν εἰς τὴν ὁποίαν περιέρχεται ἑπομένως δὲ καὶ τὸν περιορισμὸν τῆς πιθανότητος νὰ ἀντιληφθῇ τὸν ἀπώτερον σκοπὸν καὶ ἀντισταθῇ οὐσιαστικῶς. Ἐὰν ὁ ἀγὼν ἦτο διὰ τὴν οἰκονομίαν, ὁπωσδήποτε ὑπάρχει ἡ γνῶσις διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων. Τὸ μέγεθος ὅμως τῆς διαφθορᾶς καὶ ἡ μέθοδος δεικνύουσι ἀπώτερον σκοπὸν πέραν τοῦ διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ κοινῶς ὁρομένου.

Ἐὰν ἤθελεν ἡ Εὐρωπαϊκὴ, ὡς λέγεται, Ἕνωσις τὴν οἰκονομικὴν εὐταξίαν, εὔκολον ἦτο, ἐφ᾿ ὅσον ὁ σκοπὸς εἶναι ἡ ἕνωσις, νὰ ληφθῇ ἐξ ἀρχῆς κοινὴ μέριμνα διὰ τῆς θεωρήσεως τοῦ προβλήματος ὡς κοινοῦ τοιούτου (τῆς Εὐρώπης νοουμένης ὡς ἑνὸς καὶ ἑνιαίου κράτους) καὶ ὄχι μερικοῦ (τῆς Ἑλλάδος). Φαίνεται ὅμως ὅτι εἶναι μὲν σκοπὸς ἕνωσίς τις, πλὴν ὑπὸ μίαν ἑτέραν δύναμιν, ξένην πρὸς τὰ ἔθνη καὶ τοὺς λαοὺς, διὰ νὰ εἴπωμεν δὲ τὴν πᾶσαν ἀλήθειαν, ξένην καὶ πρὸς τὸ ἀνθρώπινον εἶδος ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐχθρικὴν πρὸς αὐτὸ.

Ἔγραφον τὴν 22αν Νοεμβρίου, ἔτους 2011, τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Φιλήμονος, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, Ἀπφίας, Ἀρχίππου καὶ Ὀνησίμου, καὶ τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Κικιλίας, καὶ τῶν σὺν αὐτῇ…

Posted in Uncategorized